Η Ελευθερία Πάτση, μετά την κυκλοφορία των δύο καινούργιων της Singles, «Κοιτώ απ΄ το παράθυρο» και «Άσπρο μου τριανταφυλλάκι», έρχεται στην πόλη της, τη Θεσσαλονίκη και στο Καφωδείο Ελληνικό, για μία μοναδική παράσταση. Με αφορμή το live της στις 24 Απριλίου μίλησε στην Karfitsa.
Πώς δημιουργείται ένα κλίμα παρέας και αληθινής διασκέδασης στις συναυλίες σας;
Το κλίμα ξεκινάει απλά, όπως συμβαίνει στη ζωή μου όταν 2-3 φίλοι οργανώνουμε μάζωξη στο σπίτι. Συνήθως ο καθένας καλεί από έναν φίλο και στο τέλος καταλήγουμε μια μεγάλη παρέα που περνάμε ένα απρόσμενα όμορφο βράδυ. Έτσι σμίγουμε με τους συνεργάτες μου, φτιάχνουμε το παρεάκι μας με κοινό παρονομαστή την ανάγκη μας για μουσική, ωραία διάθεση, έπειτα καλούμε τον κόσμο να συμμετάσχει σ αυτό και διασκεδάζουμε όλοι μαζί, τραγουδώντας το μεράκι μας. Ουσιαστικά, η διαδικασία, το αίσθημα της παρέας και της διασκέδασης αρχίζει από τις πρόβες.
Πέρα από τα δικά σας τραγούδια πως επιλέγετε ποια θα ερμηνεύσετε από άλλους καλλιτέχνες;
Πιστεύω η επιλογή των τραγουδιών αντικατοπτρίζει την διάθεσή μου την εκάστοτε περίοδο που ετοιμάζω μια παράστασή μου. Ωστόσο, η αδυναμία μου σε κάποιους καλλιτέχνες και τα τραγούδια τους είναι ξεκάθαρη στα προγράμματά μου. Για παράδειγμα, δεν έχω φτιάξει ποτέ πρόγραμμα που να μην έχω βάλει έστω μία Χαρούλα Αλεξίου και πώς να γίνει αυτό άλλωστε, έναν Σταμάτη Κραουνάκη, μια Τάνια Τσανακλίδου.
Ποιοι καλλιτέχνες σας έχουν επηρεάσει;
Εκτός από τους τρεις που προανάφερα, έχω περάσει αμέτρητες ώρες ακούγοντας και μελετώντας στην κιθάρα νότα, νότα τον σπουδαίο Γιώργο Νταλάρα και τις ανυπέρβλητες Βίκυ Μοσχολιού και Ελένη Βιτάλη. Αυτοί οι μεγάλοι καλλιτέχνες υπήρξαν δάσκαλοί μου από τα 8 μου χρόνια που ξεκίνησα τις σπουδές μου στη μουσική.
Μιλήστε μας για τα καινούργια singles σας «Κοιτώ απ΄ το παράθυρο» και «Άσπρο μου τριανταφυλλάκι».
Το Άσπρο μου τριανταφυλλάκι είναι ένα τρυφερό παραδοσιακό τραγούδι της Σίφνου το οποίο άκουγα στο ΥοuTube, μαγεύτηκα με τον υπέροχο στίχο του που μιλάει για την αγάπη ”την αρνήστη ένας γέρος που ήταν εκατό χρονώ / μα εγώ δεν την αρνιέμαι πεντακόσω κι αν γενώ”, ταυτίστηκα πλήρως, το τραγουδούσα όλη μέρα με την κιθάρα μου, οπότε στο τέλος ζήτησα από τον φίλο μου τραγουδοποιό Πάνο Μπίρμπα με τον οποίο είχαμε ήδη ξεκινήσει τη συνεργασία μας, να το διασκευάσει. Είμαστε πολύ περήφανοι για το αποτέλεσμα κι εγώ νιώθω μεγάλη ευγνωμοσύνη.
Η συνεργασία μου όμως με τον Πάνο πρωτοξεκίνησε με το ”Κοιτώ απ το παράθυρο” που μου χάρισαν ο συνθέτης Κωνσταντίνος Βελλιάδης κι ο στιχουργός Τέρπανδρος. Είναι ένα αιχμηρό, δυναμικό τραγούδι που περιγράφει την πρωτοφανή αποξένωση του ανθρώπου ακόμα και στον έρωτα, το οποίο από το πρώτο άκουσμά του ήθελα να τραγουδήσω και τους ευχαριστώ που μου το εμπιστεύτηκαν. Αυτά τα δύο singles είναι οι προπομποί του επερχόμενου δίσκου μου με ενορχηστρωτή τον Πάνο Μπίρμπα.
Ποια είναι η επαφή σας με το κοινό της Θεσσαλονίκης;
Η Θεσσαλονίκη είναι η γενέτειρά μου, όπου πάντα μες το κοινό της θα είναι μπλεγμένοι οι φίλοι μου, οι συγγενείς μου, οι γονείς μου, οι συμμαθητές μου, οι παλιοί μαθητές μου, οι συνεργάτες μου… Όλο αυτό έχει μια άχαστη οικειότητα. Αισθάνομαι -και δε σας κρύβω ότι το απολαμβάνω- να γίνονται οι παραστάσεις μου σημείο συνάντησης, κάτι σα reunion.
Εξάλλου, η ωραιότερη αίσθηση είναι να συμβάλλεις στην ένωση ανθρώπων, οικείων και μη, πόσο μάλλον όταν γίνεται μέσα από τη μουσική!
Τι σημαίνει για εσάς η μουσική;
Η μουσική για εμένα είναι ο τρόπος που έχω μεγαλώσει, ο τρόπος που επικοινωνώ με τους ανθρώπους γύρω μου από τα 8 μου χρόνια. Ως εσωστρεφές παιδί, υπήρξε το μέσον της κοινωνικοποίησής μου αλλά και το καταφύγιό μου, η νοερή σπηλιά μου στις χειρότερες και στις ομορφότερες στιγμές μου! Η μουσική είναι οξυγόνο.
