Η προεκλογική περίοδος έχει τα δικά της τελετουργικά, και ένα από τα πιο γνώριμα είναι η μετατροπή των πολιτικών κομμάτων σε χορηγούς ευεξίας.
Του Θανάση Παπαμιχαήλ*
Ο ένας υπόσχεται δωρεάν μετακινήσεις στους νέους, ο άλλος σε όλους, ένας τρίτος… τα πάντα σε όλους, χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς μικρά γράμματα.
Για λίγες εβδομάδες, η πολιτική μετατρέπεται σε γιορτή δωρεάν δειγμάτων.
Το πρόβλημα είναι ένα και είναι παλιό όσο η ίδια η δημοκρατία. Tο “τζάμπα” δεν υπάρχει. Ποτέ δεν υπήρξε.
Κάθε παροχή που χαρίζεται σήμερα είναι μια υποχρέωση που μεταφέρεται για αργότερα, και κάποιος, κάποια στιγμή, θα κληθεί να την εξοφλήσει.
Το ερώτημα δεν είναι αν θα πληρώσουμε, αλλά ποιος θα πληρώσει και η απάντηση, ιστορικά, είναι σχεδόν πάντα η ίδια.
H μεσαία τάξη.
Όχι οι πλούσιοι, που έχουν τρόπους να προσαρμόζονται, αλλά αυτοί που πληρώνουν κανονικά τους φόρους τους, δουλεύουν με μισθό, και δεν έχουν την πολυτέλεια της διαφυγής.
Σε αυτούς θα προστεθεί, αργά ή γρήγορα, κάποιος νέος φόρος, κάποια “έκτακτη εισφορά”, κάποιο τέλος που θα ονομαστεί διαφορετικά αλλά θα κάνει την ίδια δουλειά.
Το μόνο παρήγορο σε αυτή την εικόνα είναι ότι ο πολίτης, αν θέλει, μπορεί να δει πιο καθαρά. Το ζητούμενο δεν είναι τι του προσφέρουν, αυτό είναι το εύκολο κομμάτι, το θέαμα. Το ζητούμενο είναι ποιοι του τα προσφέρουν, με ποιο ιστορικό αξιοπιστίας, και κυρίως ποιες πιθανότητες έχουν να βρεθούν σε θέση να τα υλοποιήσουν.
Μια υπόσχεση από κάποιον που δεν πρόκειται να κυβερνήσει είναι απλά μια καλή ατάκα. Μια υπόσχεση από κάποιον που έχει ρεαλιστικές πιθανότητες διακυβέρνησης είναι μια δέσμευση που θα κρίνει κανείς αργότερα, με στοιχεία στο χέρι.
Η ψήφος, τελικά, δεν είναι ανταλλαγή, είναι ανάθεση.
Και η ανάθεση κρίνεται από την αξιοπιστία, όχι από το μέγεθος του δώρου.
Ο Θανάσης Παπαμιχαήλ είναι Επικοινωνιολόγος-Συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ KARFITSA
