Το σκάνδαλο διαφθοράς που συγκλονίζει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μπορεί δικαίως να μας συντάραξε και εδώ -λόγω της εμπλοκής σε αυτό της Ελληνίδας ευρωβουλευτή Εύας Καϊλή-, δεν είναι κάτι πρωτοφανές όμως.
Του ΦΩΤΗ ΣΙΟΥΜΠΟΥΡΑ
Παρόμοια -ελάχιστα, βεβαίως- σκάνδαλα έχουν συμβεί και σε χώρες με μεγάλη δημοκρατική παράδοση, όπως η Βρετανία και οι ΗΠΑ. Δυστυχώς έτσι ήταν, έτσι θα είναι. Όπου πολιτικοί αξιωματούχοι λαμβάνουν αποφάσεις ή ασκούν επιρροή, πάντα θα υπάρχουν οργανωμένα συμφέροντα που θα επιζητούν την αθέμιτη ή παράνομη συνεργασία τους.
Δεδομένης της ανθρώπινης φύσης, κάποιοι αξιωματούχοι πάντα θα ενδίδουν. Από αυτή την υπόθεση,όμως, της «διαφθοράς των Βρυξελλών» αναδύονται κάποια πραγματικά ερωτήματα, στα οποία πρέπει να δοθούν απαντήσεις.
Και το πραγματικό πρώτο ερώτημα είναι: Πώς θα πρέπει να λειτουργεί το κράτος δικαίου, όταν πολιτικοί αξιωματούχοι παρανομούν; Οι βελγικές αρχές μάς έδωσαν την απάντηση. Και αυτό που εντυπωσιάζει, για τα ελληνικά δεδομένα, στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι ο επαγγελματισμός των βελγικών διωκτικών αρχών.
Κανείς δεν είναι πάνω από τον νόμο. Η ανακοίνωση της βελγικής εισαγγελίας λιτή και πραγματολογική· η δράση των διωκτικών αρχών οργανωμένη, μυστική, και ακαριαία. Κατοικίες ύποπτων ευρωβουλευτών ερευνήθηκαν, γραφεία σφραγίστηκαν. Η πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου στέρησε άμεσα την αντιπρόεδρο Καϊλή από τις αρμοδιότητές της -δεν περίμενε να ακούσει ούτε καν τη δική της εκδοχή!
Όταν οι διωκτικές αρχές του κράτους δικαίου σε θέτουν υπό κράτηση με βάσιμες υποψίες για διαφθορά, έχεις ήδη υπερβεί την κόκκινη γραμμή της θεσμικά οφειλόμενης εμπιστοσύνης. Φαντάζεστε, αντιστοίχως, τις ελληνικές διωκτικές αρχές να ερευνούν την κατοικία εν ενεργεία βουλευτών; Ούτε καν να το σκεφτείτε. Ακόμα κι αν εύρισκαν το κουράγιο να το κάνουν, το θέμα θα είχε τάχιστα πολιτικοποιηθεί: θα είχε ενταχθεί στη συνήθη πολωτική κομματική σύγκρουση, η αμιγώς δικαιοδοτική του διάσταση θα είχε υποβαθμιστεί και η απόδοση δικαιοσύνης θα είχε χαθεί.
Το δεύτερο, αλλά ρητορικό, ερώτημα: Πώς επιλέγεται κανείς για το αξίωμα του ευρωβουλευτή και πώς φθάνει σε υψηλό πολιτικό αξίωμα; (Αναφερόμαστε πάντα στην Ελλάδα, αλλά όχι πως δεν συμβαίνουν και αλλού). Ποια είναι τα προσόντα του για μια τέτοια υπεύθυνη υψηλού επιπέδου θέση; Τι είδους πολιτικό λόγο έχει εκφέρει; Τι ιδέες εκπροσωπεί; Αρκεί να έχει κανείς π.χ. τηλεοπτική φήμη και μόνο για να αποκτήσει αιφνιδίως ευρωπαϊκή μετεωρική άνοδο;
Αρκεί να έχει παίξει τον «νέο και ωραίο» σε κινηματογραφικές ταινίες για να φτάσει στο σημείο να καμαρώσει τον εαυτό του στο Ευρωκοινοβούλιο; Φτάνει να είναι κανείς καλός και μόνο μπαλαδόρος ή συμπαθεστάτη κυρία και να αποστέλλει κάλεσμα στους υποτίθεται ψηφοφόρους για την εορτή της αναγράφοντας «Dresscode: Business», για να λάβει από κόμμα την πολυπόθητη υποψηφιότητα για ευρωβουλευτής;
Υπάρχει ένα πρόβλημα εδώ: η ηθικοπολιτική κενότητα δεν γεμίζει κατά παραγγελία. Ίσως, πρόσκαιρα μόνο, όταν ο αξιωματούχος (ευρωβουλευτής) ξεγελά τον εαυτό του με μαύρα (ευρώ) ή πετάγεται και στα πάτρια για μια αρπαχτούλα σε τηλεπαιχνίδι ή αγοράζει σπιτάκια στο κέντρο της Αθήνας σε νταραβέρι με ΜΚΟ. Και για να φτάσουμε και στα ερωτήματα που αφορούν στους κανόνες λειτουργίας του Ευρωκοινοβουλίου.
Πώς το Ευρωκοινοβούλιο επιτρέπει στους ευρωβουλευτές να ασκούν παράλληλα το επάγγελμα του δικηγόρου ή του συμβούλου ή οτιδήποτε άλλο, που ασκούσαν και πριν τη βουλευτική τους ιδιότητα; Πώς επέτρεπε στον Ιταλό ευρωβουλευτή, που κατηγορείται τώρα ωςεπικεφαλής της εγκληματική οργάνωσης, να είναι και «ιδιοκτήτης» ΜΚΟ, που συναλλασσόταν και με το Κατάρ; Γιατί κανένας κανονισμός δεν υποχρεώνει τους αξιωματούχους της ΕΕ να δηλώνουν τις συναντήσεις τους με εκπροσώπους ξένων κρατών; Έστω και με καθυστέρηση, εντάξει είναι η επιχείρηση «Καθαρά Χέρια» για το Κατάρ που εξήγγειλε τώρα η κυρία Ρομπέρτα Ματσόλα.
Μήπως όμως η ΕΕ επεκτείνει την έρευνά της και για τους πιθανούς διαύλους εντός των κόλπων της και άλλων «εχθρών» που επιδιώκουν «να την αγοράσουν»; Γιατί δεν το λες και εντελώς συμπαγές το μέτωπο που επικρατεί στο εσωτερικό της απέναντι σε Ρωσία, Κατάρ και, φυσικά, Τουρκία. Μην καταλήξει όλη αυτή η επιχείρηση «Καθαρά Χέρια» της ΕΕ στο… ανέκδοτο του Νίκου Ανδρουλάκη, ότι ο Εμίρης του Κατάρ εξαγόραζε ευρωβουλευτές γιατί ήταν… δούρειοι ίπποι της ΝΔ!
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
