Έσπαγα το κεφάλι μου να θυμηθώ ποιός άλλον δημόσιος άνδρας υπήρξε τόσο επιδραστικός όσο ο Γιάννης Ιωαννίδης εδώ και μισόν αιώνα…
Ίσως και παραπάνω για κάποιους που βρίσκονται εν ζωή και τον πρόλαβαν ως παίκτη στα 60s και 70s. Αν αυτό σας φαίνεται υπερβολικό, πλανάστε… Απόδειξη περί του αντιθέτου, όσα ήδη έχετε διαβάσει, όπου μυριάδες ανθρώπων κι όχι μόνο επαγγελματιών, αθλητών ή δημοσιογράφων είχαν την τύχη, ευλογία, προνόμιο να μοιραστούν μια διήγηση μαζί του. Συμπαθάτε με αλλά θα αποφύγω τον πειρασμό να το κάνω κι εγώ, να μιλήσω για ανάλογες ιστορίες από όλες όσες μου πρόσφερε είτε ως κομιστή ειδήσεων, είτε έως και πατρικές συμβουλές. Ούτε πρόκειται να αναφερθώ σε πλήθος ανθρώπων που ευεργέτησε δίχως να το πληροφορηθεί ούτε καν η γυναίκα της ζωής του, Γιούλα. Θα μπορούσαμε να γράψω εκατομμύρια λέξεις, να γεμίσω δώδεκα τόμους σαν το Γεροντικόν, όπου οι παραβολές του σε συνοδεύουν κατά την Τράπεζα στα Αγιορείτικα Μοναστήρια που τόσο αγαπούσε. Δε θα το κάνω. Όχι τώρα τουλάχιστο…
Για όλους εμάς των 50 plus, σίγουρα τους παλαιότερους ημών, αλλά και τους λίγο νεότερους, ο Ξανθός ήταν, όχι συνοδοιπόρος, μα οδηγός και ηγήτωρ μιας νοσταλγικής κι ανέφελης εποχής. Θυμήσου, τις Πέμπτες των 80s με τα sea and city και τα fly jackets, τα θρυλικά 90s που «ντυνόσουν» τη μέρα νοικοκύρης, το βράδυ … αμαρτωλός, το millennium που ψιλοσυμμαζευόσουν παντόφλα και πυζάμα πάρτι, έως τα χθες την κρίση, σχεδόν 45 ετών με μπλοκ επιταγών χωρίς κανένα αντίκρυσμα, εξόν… Ο ξανθός ήταν εκεί, στη κουβέντα σου, να σου θυμίζει κάτι από την καλή εκδοχή του εαυτού σου, υιοθετώντας ακόμη και δίχως να το καταλάβεις μερικά από τα θρυλικά αποφθέγματά του: «Στη ζωή, ο οιοσδήποτε…»… Ως προπονητής που δεν ανεχόταν την ήττα, του Αρη, του Ολυμπιακού, της ΑΕΚ… Ως πολιτικός με τη σοφία της εμπειρίας χρόνων. Ως φίλος για τους εκλεκτούς που τιμούσε, συνομηλίκους, έως πιτσιρικάδες. Αψίκορος και δύσκολος μα και δίκαιος. Φωνακλάς αλλά και ευσυγκίνητος όσο κανείς… Του σαλονιού και του λιμανιού.
Ακόμη και σήμερα, την εποχή του FB, του Insta και του ΤΙΚ ΤΟΚ, σ’ αυτήν την διαολεμένη τεχνολογία που παπάριασε τα μυαλά μας και ο ξανθός απεχθανόταν, τι τραγική ειρωνεία, οφείλουμε ένα «ευχαριστώ». Διότι χάρη σ’αυτήν αποκαλύπτεται το μέγεθός του. Λίγο – πολύ οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζαμε εδώ και λίγα χρόνια, ότι η κατάσταση με την υγεία του ήταν μη αναστρέψιμη, όπως όμως επίσης γνωρίζαμε ότι ο Χάρος μαζί του θα τα έβρισκε σκούρα. Δεν είναι υπερβολή: Με την απώλεια του Ξανθού χάσαμε το σημαντικότερο κομμάτι από τα καλύτερά μας χρόνια: Του ευ ζην, που όμως χάρη στο digital παρόν, έχουμε την θεία τύχη να κληροδοτήσουμε στις επόμενες άτυχες γενιές που δεν σπαρτάρησαν, έκλαψαν, αποθέωσαν, ξεσάλωσαν, ψείγματα μιας εποχής ανόθευτης ευτυχίας που εμείς απολαύσαμε εν αφθονία. Και λεόντια μερίδα αυτής, ανήκει στον αείμνηστο κόουτς της καρδιάς μας, θρύλο πια, Γιάννη Ιωαννίδη…
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ KARFITSA
