Όταν το κοινό καταθέτει την τελευταία ρανίδα καψούρας υπό τους ήχους του «μη ρωτάς το χελιδόνι γιατί η άνοιξη τελειώνει», είναι δυνατό να μερακλωθεί με τα Christmas Songs ή … Στραβίνσκι;
Όσο μεγαλώνει κανείς πολλαπλασιάζονται οι παραξενιές του. Είναι κάτι σαν τους μπαρμπαροκάδες που στο Ρουβίκωνα του βίου τους, νοσταλγούν το Woodstock και τις υπερβολές των 60s. Φαντάζομαι, ότι αν προλάβω να φτάσω στην προχωρημένη ηλικία των 70s θα μοιάζω με κάποιο από τα … διόσκουρα γεροντάκια των Muppet show μέσα στη μίρλα. Αλλά προς το παρόν, απεχθάνομαι όπως η ψείρα το ξύδι, το συνωστισμό ανήμερα των παραμονών της Πρωτοχρονιάς…
Εφέτος, κάτι η γρίπη που θέριωσε, πόσο μάλλον που o Covid θέριζε, αρνούμουν πεισματικά να μετάσχω σ’ αυτό που εδώ και χρόνια μοιάζει με την εμποροπανήγυρη του Αγίου Μάμαντα ανήμερα της 31ης Δεκέμβρη στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Μ’ αρέσει το κέφι, πέρασα το μεγαλύτερο μέρος της νιότης μου διασκεδάζοντας πολύ περισσότερο από αυτό που χαρακτηρίζω «επιτηδευμένο γέλιο». Με την παρότρυνση δικών μου ανθρώπων και για το καλό του χρόνου, ενέδωσα αποφασίζοντας να μετάσχω. Το είδα και από τη λαογραφική σκοπιά! Ποιός ξέρει, ίσως όλο αυτό το τελέτουργικό να αποτελέσει κομμάτι ενός (wannabe) εθίμου που ευαγγελίζεται ο Θεσσαλονικιός για την πόλη του. Ντέφι να γίνει…
Άφησα το αυτοκίνητο στην Ευζώνων και ακολούθησα σοφά ποιών, πεζός. Βλέποντας το μποτιλιάρισμα από τη ΧΑΝΘ, αναρωτήθηκα αν οι Θεσσαλονικείς διακατέχονται από σύμπλεγμα μαζοχισμού επιλέγοντας να διασχίσουν την Τσιμισκή με αυτοκίνητο τη συγκεκριμένη ημέρα. Πρόβλημά τους. Το ραντεβού μου ήταν στη νέα ανακαινισμένη Στοά Μοδιάνο. Πλησιάζοντας φόρεσα μάσκα. Ήμουν ο μοναδικός, στο συρφετό, μπορεί να ήταν και αίσθησή μου (δεν ήταν) αλλά ένιωθα να μου ανοίγουν το χώρο σαν τον παράλυτο της Βηθεσδά. Η αναλογία των ήχων ήταν τρία του αείμνηστου Καρρά και ένα κάτι άλλο από όλους τους υπόλοιπους. Το τελευταίο (;) μνημόσυνο στο μεγάλο λαϊκό βάρδο ισάξιο Μαοϊκής λατρείας χωρίς το μαυσωλείο και την ταρρίχευσή του. Η τσίκνα από τα «βρόμικα» δεν προλάβαινε να διαλυθεί στον ανοιξιάτικο (αυτό πάλι;) ουρανό της Θεσσαλονίκης. Απλωνόταν σαν ταξίδι χρονομηχανής στην εποχή της κατοχής όταν οι αντεστραμμένες καμινάδες των γκαζοζέν έδιναν το σύνθημα για σαμποτάζ στους γκεσταπίτες. Σε μια γωνιά μια παρέα πιτσιρικάδων, υφίσταντο τις συνέπειες μιας μάλλον ακατάσχετης οινοποσίας, καταθέτοντας σπλαχνικούς μαιάνδρους υγρών απο οισοφαγικές παλινδρομήσεις σε κάτι εξάγωνα παρτέρια… Κι αυτά μέσα στο πρόγραμμα είναι, αν και φανταζόμουν ότι η αλλαγή του χρόνου θα τους έβρισκε κρεβατωμένους με ολίγον από τραχανά και μπόλικα ντεπόν στην καλύτερη.
Κάποτε, φτάνω στον προορισμό. Η νέα Μοδιάνο έμοιαζε με παραφωνία μέσα στον «ξεσηκωμό»… Μια ψευδαίσθηση εκμοντερνισμού, κατ’ επίφαση ευρωπαϊκής κουλτούρας με αδιάφορο έως και κρύο εσωτερικό που δεν τιμούσαν ούτε καν με την παρουσία τους οι Θεσσαλονικείς. Στις δυο εισόδους – εξόδους Βασ. Ηρακλείου και Ερμού το αδιαχώρητο. Μέσα λίγα πράγματα. Όταν το κοινό καταθέτει την τελευταία ρανίδα καψούρας υπό τους ήχους του «μη ρωτάς το χελιδόνι γιατί η άνοιξη τελειώνει», είναι δυνατό να μερακλωθεί με τα Christmas Songs ή … Στραβίνσκι; Γίνεται; Δεν γίνεται…
Χαίρομαι με την ευθυμία και τον ενθουσιασμό των συμπολιτών μου έστω κι αν αυτή εκφράζεται χαοτικά κι όπως πάντα καθ΄υπερβολή. Θα χαιρόμουν ακόμη περισσότερο αν όλο αυτό το πανηγύρι ενσωματωνόταν σε ένα πλαίσιο εορταστικού κύκλου υπό την αιγίδα του δήμου με απώτερο στόχο την προσέλκυση τουριστών. Άλλωστε, γαστρονομία και κέφι είναι σαν ετεροθαλή αδέρφια. Ιδέες ρίχνω κι ας χαλούσα την εικόνα με τη μάσκα στη μούρη. Το ότι πέρασα τις γιορτές υγιής, είναι κι αυτό μια νίκη… Έστω τσικνισμένος σαν τους επιβάτες του κατοχικού γκαζοζέν… Καλή χρονιά να ‘χουμε…
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ KARFITSA
