Ο δρόμος προφανώς δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα σε ένα εγχείρημα με πολλούς αρχηγούς, φιλοδοξίες, διαφορετικές αφετηρίες αλλά και θέλω. Όμως, άπαντες γνωρίζουν πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος έτσι ώστε να σταματήσει ο προοδευτικός χώρος να παραμένει κατακερματισμένος.
Παράλληλα, ότι και να λένε οι ηγεσίες, ο κόσμος και οι ψηφοφόροι των κομμάτων δηλώνουν πρόθυμοι να ακολουθήσουν μια τέτοια προσπάθεια. Είναι χαρακτηριστικές τόσο οι τοποθετήσεις σε πηγαδάκια, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και στις δημοσκοπικές έρευνες. Άπαντες βλέπουν ότι ένα χρόνο μετά τις εκλογές, το σκηνικό παραμένει το ίδιο στην αντιπολίτευση με σχετικές μικροδιαφορές.
Αρνητικός παράγοντας όμως είναι το πρόσωπο του ίδιου του Νίκου Ανδρουλάκη όχι τόσο για την ιδεολογική του καθαρότητα ή το παρελθόν του αλλά κυρίως γιατί δεν εμφανίζει σημάδια ηγετικής ικανότητας που να συγκινεί τους ψηφοφόρους. Επίσης αναμένεται να χρεωθεί ότι σε όλη αυτή την αναμπουμπούλα στον ΣΥΡΙΖΑ δεν μπόρεσε το εκμεταλλευτεί πολιτικά και να κυριαρχήσει στην πολιτική σκακιέρα απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Όμως όσοι γνωρίζουν τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ δεν θα απέκλειε μια πρόταση υποψήφιου πρωθυπουργού κοινής αποδοχής σε ένα σχήμα που δεν συνηθίζεται στην ελληνική πολιτική σκηνή.
