Στο Ορμένιο και στα χωριά του Τριγώνου, το κυριακάτικο ποδόσφαιρο ήταν για δεκαετίες κάτι πολύ περισσότερο από 90 λεπτά στο γήπεδο.
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΝΗΣ
Ήταν αφορμή να βγει ο κόσμος από τα σπίτια, να συναντηθεί, να γεμίσει το καφενείο, να ακουστούν φωνές και γέλια σε χωριά που χρόνο με τον χρόνο αδειάζουν. Τώρα, ένα ακόμη κομμάτι αυτής της ζωής χάνεται. Ο Ακρίτας Ορμενίου, μία από τις ιστορικές ερασιτεχνικές ομάδες του Βόρειου Έβρου, δεν θα συμμετάσχει στο νέο πρωτάθλημα, καθώς δεν υπάρχουν πλέον αρκετοί ποδοσφαιριστές για να συγκροτηθεί ομάδα.
«Οι μισοί ποδοσφαιριστές έφυγαν και παιδιά για να τους αντικαταστήσουν δεν υπάρχουν. Η έλλειψη παικτών μάς αναγκάζει να σταματήσουμε τη λειτουργία της ομάδας», λέει με πικρία στην «Κ» ο μέχρι πρότινος πρόεδρος του Ακρίτα, Βασίλης Βασιλειάδης.
Για την τοπική κοινωνία, οι τίτλοι τέλους δεν αφορούν μόνο ένα ποδοσφαιρικό σωματείο. Αποτελούν ακόμη μία ορατή συνέπεια της δημογραφικής συρρίκνωσης που δοκιμάζει εδώ και χρόνια τα ακριτικά χωριά του Έβρου.
«Ανακοίνωση γραμμένη με δάκρυα»
«Αυτή η ανακοίνωση είναι από αυτές που λέμε ότι γράφονται με δάκρυα. Μετά από πολλή σκέψη, πολύ πόνο, πολλή προσπάθεια μέχρι την τελευταία στιγμή, δυστυχώς πήραμε την ομόφωνη απόφαση ο Ακρίτας Ορμενίου να μη συμμετέχει στο επερχόμενο πρωτάθλημα».
Με αυτά τα λόγια η διοίκηση του ποδοσφαιρικού συλλόγου των χωριών του Τριγώνου ανακοίνωσε την αναστολή της αγωνιστικής του δραστηριότητας.
Κύρια αιτία, σύμφωνα με τους ανθρώπους της ομάδας, είναι το δημογραφικό.
«Το δημογραφικό έχει πολλές προεκτάσεις και μία από αυτές έχει να κάνει και με τη βιωσιμότητα των σωματείων», επισημαίνεται στην ανακοίνωση, με τη διοίκηση να κάνει λόγο για «αποψίλωση της ομάδας από τον κορμό που προέρχεται από το χωριό και την ευρύτερη περιοχή του Τριγώνου».
Σημαντικό ρόλο έχει παίξει και η σταδιακή εγκατάλειψη των μικρότερων χωριών και η μετακίνηση του πληθυσμού προς την Ορεστιάδα. Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, «η μετατόπιση του πληθυσμού προς την Ορεστιάδα είχε ως αποτέλεσμα η απόσταση Ορμένιο-Ορεστιάδα να είναι αποτρεπτική για την προσέλκυση ποδοσφαιριστών».
Από τους 20 παίκτες έμειναν οκτώ
Ο Βασίλης Βασιλειάδης περιγράφει στην «Κ» με αριθμούς το αδιέξοδο στο οποίο βρέθηκε η ομάδα.
Με το τέλος της περυσινής σεζόν, 12 από τους 20 ποδοσφαιριστές αποχώρησαν.
«Κάποιοι πέρασαν στις Πανελλαδικές και έφυγαν σε άλλες πόλεις για σπουδές. Στρατιωτικοί που αγωνίζονταν στον Ακρίτα πήραν μεταθέσεις, άλλοι επέλεξαν να αγωνιστούν σε ομάδες μεγαλύτερων κατηγοριών και έτσι μείναμε με οκτώ, άντε δέκα παίκτες. Πώς να τους αντικαταστήσουμε; Ακόμη και στα ελάχιστα χωριά που έχουν κάποια ζωή, ο πληθυσμός είναι κυρίως ηλικιωμένος», αναφέρει.
Τα παιδιά και οι νέοι που θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη φυσική δεξαμενή μιας ερασιτεχνικής ομάδας λιγοστεύουν διαρκώς.
«Στηριζόμαστε σε στρατιωτικούς και συνοριοφύλακες που υπηρετούν εδώ, σε κάποιους φοιτητές που σπουδάζουν στην Ορεστιάδα και τους πηγαινοφέρνουμε. Έτσι στήνουμε τις ομάδες. Οικογένειες με παιδιά δεν υπάρχουν πια όπως παλιά», λέει ο κ. Βασιλειάδης.
Η ίδια εικόνα, όπως υποστηρίζει, αποτυπώνεται και στα σχολεία της περιοχής.
«Η περιοχή του Τριγώνου αδυνατεί να κρατήσει τους κατοίκους της και γι’ αυτό δεν φταίει η ίδια η περιοχή. Υπάρχουν σχολεία με δύο και τρεις μαθητές. Δεν υπάρχει δεξαμενή νέων ανθρώπων. Και όσοι παραμένουν στην περιοχή μετακινούνται σταδιακά προς την Ορεστιάδα».
Μια ομάδα που έδινε ζωή στα χωριά
Σύμφωνα με τοπικές μαρτυρίες και αρχειακές αναφορές, ο Ακρίτας Ορμενίου υπήρχε ως ποδοσφαιρική ομάδα ήδη από τη δεκαετία του 1950, όταν οργανωμένα τοπικά πρωταθλήματα δεν υπήρχαν ακόμη και οι ομάδες των χωριών συναντιούνταν κυρίως σε αγώνες που διοργανώνονταν στο πλαίσιο πανηγυριών.
«Επίσημα, με καταστατικό, η ομάδα ιδρύθηκε το 1981», αναφέρει ο Βασίλης Βασιλειάδης. «Από τότε συμμετείχαμε ανελλιπώς στα πρωταθλήματα της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Έβρου».
Το 1997 κατασκευάστηκε το γήπεδο με φυσικό χλοοτάπητα και δημιουργήθηκαν νέα αποδυτήρια.
«Μέχρι τότε το γήπεδο ήταν χωμάτινο. Από εκείνη τη χρονιά είχαμε έναν από τους καλύτερους αγωνιστικούς χώρους στον Έβρο. Ανεβήκαμε κατηγορία και φτάσαμε να αγωνιζόμαστε μέχρι και στη Β΄ τοπική», θυμάται.
Στη διαδρομή του ο Ακρίτας κατέκτησε δύο τοπικά πρωταθλήματα. Όμως η πραγματική σημασία του συλλόγου για την περιοχή δεν μετριόταν μόνο με βαθμούς, κατηγορίες και τρόπαια.
«Εδώ το ποδόσφαιρο είναι κοινωνική εκδήλωση. Είναι η διασκέδαση της Κυριακής για τους κατοίκους. Ο Ακρίτας Ορμενίου ήταν, κατά κάποιον τρόπο, ένα από τα κέντρα της κοινωνικής και πολιτιστικής ζωής», σημειώνει ο πρώην πρόεδρος.
Και συνεχίζει:
«Δεν ήταν μόνο το ποδόσφαιρο. Ήταν οι χοροί, οι λαχειοφόροι αγορές, οι εκδηλώσεις. Ακόμη και η συζήτηση μετά τον αγώνα στο καφενείο, με ποδοσφαιριστές και κατοίκους, ζωντάνευε το χωριό. Τον χειμώνα πήγαινε ολόκληρη η ομάδα και έλεγε τα κάλαντα σε κάθε σπίτι. Μας περίμεναν πώς και πώς».
«Δεν υπάρχει δεξαμενή νέων»
Το «λουκέτο» σε μια ερασιτεχνική ποδοσφαιρική ομάδα μπορεί να μοιάζει, εκ πρώτης όψεως, μια μικρή τοπική είδηση. Για τους κατοίκους του Βόρειου Έβρου, όμως, αποτελεί ακόμη μία ένδειξη ενός πολύ μεγαλύτερου προβλήματος.
Η πληθυσμιακή συρρίκνωση δεν αφαιρεί μόνο μαθητές από τα σχολεία ή εργατικά χέρια από την τοπική οικονομία. Σταδιακά αφαιρεί και εκείνες τις μικρές συλλογικές δραστηριότητες που κρατούν ζωντανή μια κοινότητα.
Ο ίδιος ο Βασίλης Βασιλειάδης μετακόμισε πρόσφατα από το χωριό στην Ορεστιάδα.
«Ακόμη και εδώ οι μαθητές μειώνονται χρόνο με τον χρόνο. Έχει μετατοπιστεί ο πληθυσμός και μεγάλο μέρος της οικονομικής δραστηριότητας προς τα νοτιότερα και ο Βόρειος Έβρος δυσκολεύεται όλο και περισσότερο», λέει.
Και η εκτίμησή του για το μέλλον κάθε άλλο παρά αισιόδοξη είναι:
«Δεν βλέπουμε κάτι που να μας κάνει να πιστεύουμε ότι αυτή η πορεία μπορεί να αναστραφεί ή έστω να ανακοπεί. Εδώ πάνω οι βασικές δυνατότητες απασχόλησης είναι ο στρατός και τα Σώματα Ασφαλείας. Ακόμη και οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι δυσκολεύονται πλέον να ζήσουν. Αν ο τόπος δεν παράγει εισόδημα, πώς θα μείνουν οι νέοι άνθρωποι εδώ;».
Και κάπως έτσι, το τελευταίο σφύριγμα για τον Ακρίτα Ορμενίου ακούγεται πολύ μακρύτερα από τα όρια ενός ποδοσφαιρικού γηπέδου. Είναι ένας ακόμη ήχος από τα χωριά του Βόρειου Έβρου που αδειάζουν.
