Όσο οι πολιτικοί επιμένουν αλλάξουν τους εφήβους μολονότι η πραγματικότητα μας διαβεβαιώνει για το αντίθετο τόσο μεγαλύτερη θα είναι η αποξένωση και αποσύνδεσή τους από την κοινωνία.
Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΡΑΓΩΓΙΑ
Μέσα στην εβδομάδα υπήρξαν πολλές ειδήσεις αποκρουστικής βίας που σόκαραν κυρίως διότι επρόκειτο για νεαρούς πρωταγωνιστές. Είτε συμμορίες 15χρονων που ξυλοφόρτωναν έναν και ανυπεράσπιστο συνομήλικό τους, είτε βιασμοί, είτε προπηλακισμοί και απειλές και κάποια από όλα αυτά όχι σε υποβαθμισμένες γειτονιές Αθηνών και περιχώρων αλλά μεταξύ των «χαϊδεμένων» του Αρσακείου.
Γιατί ξεσάλωσαν οι πιτσιρικάδες; Γιατί αυτό διδάσκονται από την αληθινή ζωή και τις επιλεκτικές προσλαμβάνουσές τους. Έχουμε και λέμε:
Δικαιοσύνη. Βλέπουν έναν καταδικασμένο σε 401 έτη φυλάκισης για ασέλγεια σε βάρος 36 ανηλίκων να αποφυλακίζεται ύστερα από 12 χρόνια. Κι αυτό διότι θα απολάμβανε την ελευθερία του τρία χρόνια νωρίτερα το 2020 αν δεν παράβαινε τους όρους αποφυλάκισής του. Ισόβια; Ποια ισόβια; 25 έτη; Ξαναμετρήστε.
Παρακολουθούν, να επιστρατεύονται κατά παραγγελία «τεχνικοί σύμβουλοι» στη συγκλονιστικότερη δίκη των τελευταίων πολλών δεκαετιών στη Θεσσαλονίκη, χαρακτηρίζοντας το ειδεχθές έγκλημα κατά του Άλκη Καμπανού, ως «ατύχημα» επειδή το δικαστικό μας σύστημα προβλέπει την κατάθεση απόψεων τέτοιων σκιτζήδων – κατά άλλους «επιστημόνων» – διά φωτογραφιών! Κάποτε στις αρχές των μνημονίων κι όταν οι φοβισμένοι και ανίκανοι πολιτικοί υπέγραφαν νόμους που εξαϋλωναν το επάγγελμα, στις δημοσιογραφικές Ενώσεις πληρώναμε αδρά καθηγητές εργατολόγουςτης Νομικής να γνωμοδοτούν κατά των αποφάσεων δίκην αντεπιχειρημάτων και φυσικά το μόνο που γινόταν ήταν ο πλουτισμός των ακαδημαϊκών που βάπτιζαν το κρέας ψάρι, κατά μερικές δεκάδες χιλιάδες ευρώ. Πεταμένα λεφτά. Οι κατά παραγγελία γνωμοδοτήσεις έχουν τόση αξία, όση τα ραδίκια στα μνήματα. Την συνέχεια την ξέρουμε όλοι. Ήταν δε, τόση η δύναμη της πειθούς των εργατολόγων που κάποιοι από αυτούς υπουργοποιήθηκαν σε μια από τις επόμενες κυβερνήσεις! Ποιος ξέρει; Ίσως και τώρα κάποιοι από τους ιατροδικαστές «τεχνικούς συμβούλους» εξαργυρώσουν στο εγγύς ή απώτερο μέλλον τις «υπηρεσίες» τους…
Πολιτική: Βλέπουν υπόδικους αιρετούς της αυτοδιοίκησης, περιφέρειας, με κακουργηματικές πράξεις, για απιστία, πλαστογραφία και κάθε λογιών έκνομες πράξεις εξαιτίας αναθέσεων έργων σε ημέτερους αναδόχους, εκατομμυρίων ευρώ χωρίς κανένα δημόσιο όφελος, όχι μόνο να θέτουν ξανά υποψηφιότητα αλλά να ευλογούνται και να ενθαρρύνονται από την κεντρική διοίκηση για ανανέωση της θητείας τους. Ως σαν να μην έφταναν οι ρεμούλες τους καθότι υπάρχει κι άλλο δημόσιο ή κοινοτικό χρήμα για κατασπατάληση. Εκτός αν θεωρούμε ότι το κίνητρο είναι τα 2.400 ευρώ μηνιαία αντιμισθία κι αυτό αν είναι δήμαρχοι πόλεων άνω των 20.000 κατοίκων. Μα ελάτε τώρα…
Κι όλα αυτά τη στιγμή που ρέει πακτωλός μαύρου χρήματος, μα οι πιτσιρικάδες οι δικοί μας και οι δικοί σας, θα ‘ναι υποχρεωμένοι, με κάνα δυο πτυχία κι άλλα τόσα μεταπτυχιακά να βγουν στην ζούγκλα της αγοράς για τρεις κι εξήντα κι αυτά αν και όταν…
Το μανιφέστο του Άντονι Μπάρτζες «Το κουρδιστό πορτοκάλι» και η αριστουργηματική μεταφορά στον κινηματογράφο από τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ (1971) με πρωταγωνιστή τον 15χρονο συμμορίτη Άλεξ, είναι από τα έργα που όποτε κι αν διαβάσεις ή παρακολουθήσεις αποτυπώνουν ακριβώς κάθε εποχή. Και τα δυο έχουν – πέρα από τη βία και την αυταρχική εξουσία – το δίδαγμα, της θεμελιώδους σημασίας της ηθικής εκλογής.
Όσο οι πολιτικοί επιμένουν αλλάξουν τους εφήβους μολονότι η πραγματικότητα μας διαβεβαιώνει για το αντίθετο τόσο μεγαλύτερη θα είναι η αποξένωση και αποσύνδεσή τους από την κοινωνία. Όταν βρεθεί εκείνος που θα επιχειρήσει τον ανάποδο και δύσκολο δρόμο αλλάζοντας την ελληνική πραγματικότητα, θα έχει την αποδοχή, το σεβασμό και την ψήφο μου…
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ KARFITSA
